Drugi stop to znajomo brzmiące miasteczko Petersburg już w West Virginii w samych górach gdzie zatrzymaliśmy sie w bardzo ładnym motelu na wzgórzu, z którego rozpościerała się niesamowita panorama gór. Miejsce, w którym mieliśmy okazję odpocząć po całym dniu jazdy, popływać w basenie, rozłożyć się w wygodnym fotelu i zapomnieć o świecie wpatrując się w piękno krajobrazu górskiego. Appalachy-bynajmniej pasma, które mieliśmy okazję zobaczyć przypominały nam polskie Bieszczady.

Cel wyprawy czyli Mountainfest również nas przemiło zaskoczył. Morgantown ze wszystkich stron witał bikerów billboardami. Im bardziej zbliżajliśmy się do miejsca zlotu tym gęściej było na drogach od motocykli zmierzających w tym samym kierunku co my. Miasto zamieniło sie na cztery dni w mekkę motocyklistów. Nie było ulicy, którą nie przejeżdzałby warczący motocykl, knajpy, pod którą nie byłby zaparkowany bike. Muszę przyznać, że nie przygotowałam się wystarczająco przed wyjazdem i gdy wjechaliśmy do miasta zaskoczona byłam, że w Morgantown mieści się znany uniwersytet West Virginia University. Mnogo było od budynków akademickich co dodawało miastu uroku. Również to, że miasto ulokowane jest na górzystym terenie gdzie ulice wiją się wzdłuż pnących się w górę i w dół serpentyn stanowił atrakcję samą w sobie. Zabawa na miejscu zlotowiska była przednia, sama organizacja tak dużego zlotu godna pochwalenia. Świetna lokalizacja. Rozmieszczenie różnych atrakcji zlotu w kilku punktach bardzo pomysłowe.

Coal Bucket Saloon czyli miasto grzechu z mega barem i sceną mieścił się na szczycie wzgórza. Niżej w dolinie znajdowała się hala wystawowa, stoiska, mini bary i ogromna scena koncertowa, na której zespoły grały klasykę rocka. Jeden z nich szczególnie zapisał mi się w pamięci, był to Led Zeppelin tribute- kapela Kashmir. Nie chcę nikogo oburzyć, ale powiem bez przesady bo widziałam i słyszałam na żywo, że byli równie dobrzy jeśli nie lepsi od oryginału . Niesmowitym wydało mi się jak wokalista przypominał kropka w kropkę Roberta Planta, z wyglądu, z wokalu i ruchów ciała…czułam się jakbym była na koncercie Led Zeppelin.

Ze względu na to, że w sobotę wracaliśmy do domu nie mieliśmy już okazji zobaczyć sobotniej znanej gwiazdy, bandu Creedance Clearwater.

Co oczywiste nie sposób opisać wszystkich wrażeń. To czym podzieliłam się z Wami powyżej to tylko pierwiastek z całości przeżyć jakie towarzyszyły nam podczas podróży. Trzeba doświadczyć samemu by zrozumieć urok takich wypraw jaką była wyprawa na Mountainfest. Wyjątkowe podziękowania i wyróżnienie należą się organizatorowi całej wyprawy Odyssowi, bez którego nie byłoby całej fantastycznej zabawy. Szkoda, że z różnych wględów niewielu skorzystało z tak wyjątkowej propozycji z jaką wyszedł. Przy tej okazji chciałam również podziękować Jankowi za wyborne towarzystwo. Stwierdzam, że w trójkę stanowiliśmy zgraną paczkę. Na pewno znów zawitamy na Mountainfest bo warto dla śmiechu, dobrej zabawy, widoków, zapachów zielonych pól, serdecznych ludzi i jak wiadomo jazdy na dwóch kołach. Tymczasem miniona wyprawa i Mountainfest 2010 bez cienia wątpienia miło i na zawsze zapisze sie w naszej pamieci.
Pozdrawiam
Kicia
P.S. Album z wyjazdu już wkrótce w galerii!!!!

1. Amiszowskie klimaty polnymi drogami Pensylwanii (PA).
2. Bar Wiejski
3. Gettysburg, PA - Obowiązkowy postój w muzeum wojny secesyjnej

4. Bar Historyczny
5. Historyczne miasto Romney

6. Bar Górski
7. Spruce Knob, VW – Najwyższy punkt w Zachodniej Wirginii

8. Bar Leśny
9. Narodowy Park Monongahela w górach Allegheny

10. Bar Kręty
11. Old Route 7 Byway
12. The Coal Bucket Saloon

14. Punkt docelowy Morgantown w WA.

Zapowiada się świetna jazda, relacje zdamy po powrocie. Pozdrowienia dla całej jeżdżącej ekipy.

„Hoka Hey Motorcycle Challenge”

Oprócz dźwięcznej nazwy, prawa do przechwalania, szansy na zagarnięcie pół miliona zielonych w kanadyjskim złocie oraz nie zapomnianej jazdy, czeka Cię motocyklowy maraton życia.

Trasa zaczyna się w Key West na Florydzie i prowadzi bocznymi drogami Ameryki i Kanady do miasteczka Homer na Alasce.

Więcej szczegółów na oficjalnej stronie www.hokaheychallenge.com

Gratulacje Peter !!!

Już po Pułaski, brygada z NJ dojechała na miejsce zbiórki kilka minut po tym jak cierpliwość nowo-jorskich motocyklistów dosięgła zenitu. Bez pretensji udaliśmy się w pościg. Niestety Pułaski jak Nashville i dróg dojazdowych bez liku. Pędząc przed siebie, super szosą 23 przez malownicze Catskills wyprzedziliśmy ekipę z NY o dobre kilka godzin. Jazda przednia, zero dróg szybkiego ruchu. Wiejskie klimaty i zapachy towarzyszyły nam aż do Syracuse, NY. Krótki postój w niemieckiej knajpie, przypieczętowany sznyclem i kuflem zimnego Spatena. Poźniej szybki manewr oskrzydlający i jesteśmy w Pułaski. Na miejscu powitanie, uściski i zimne piffo dla nowo-przyjeznych. Ekipa BMWiarzy jak zwykle liczna i spragniona pojedynku na słowa o wyższości sprzętu nad sprzętami. Towarzystwo entuzjastów ciężkich motocykli odpierało ataki do samego zakończenia imprezy. Dzielnie stawialiśmy opór, mimo zaciekłych ataków. Jedynie Marecki dał się ponieść propagadzie i stwierdził że marnuje życie jeżdżąc V-TWINem. Ahh każdy kiedyś błądzi

Jak zwykle działy się rzeczy przedziwne, wymienię bardziej znaczące zdarzenia w pod punktach. Przejrzystość zawsze wygrywa z zbitą masą tekstu.

1. Prosiak z rożna pierwsza klasa
2. Mega Ognisko
3. Zawsze znajdzie się temat taboo-kłótnia
4. “Idę po nóż, będę mordował” (Groteska w najlpeszym wydaniu, niestety tylko 3 osoby byly świadkami tego zdarzenia)
5. Wódki nie przepijesz, kupli nie stracisz
6. Jazda eksperymentalna nikogo nie przekonała..dalej jeździmy sprzętem cieżkim
7. Kac i spacer po krawędzi wodospadu nie idzie w parze
8. Jezioro Ontario robi wrażenie, zwłaszcza horyzont niezakłócony i naturalnie spokojny z kłębami pary wydobywającymi się z potężnych kominów elektrowni atomowej w Nine Mile Point
9. Kac leczony dobrym swoiskim ziołem poprawia samopoczucie
10. 3 najlepsze teksty wyjazdu 1 - “Bedzie rzeźnia, chłopaki spadamy” 2 – “Szukasz Szczęścia” 3 – “Poczuł kocura”
11. Droga powrotna po długim weekendzie jak zwykle brutalna

To na tyle, następny Pułaski zaliczony. 10-ta rocznica przejdzie do histrorii jako jedna z najliczniejszych i napewno udanych spotkań polskich motocyklistów w tej przyjaznej okolicy. Nawet Casimir byłby z nas dumny.

Przy okazji chciałbym jeszcze raz podziękować Koparze i reszcie brygady za świetnie przygotowaną imprezę biker-ską. Wszystkich nowo-poznanych jak i starą wiarę serdecznie pozdrawiam. Życzę wielu bezpiecznych, udanych jedno-śladowych wypadów w tym sezonie.

Sylwestro…

Wodospad jak to wodospad nic szczególnego………żartuję…Niagara jest suuuuper…ponieważ z okna rozpościerał sie nam widok na tę spadającą w przepaść masę wody mogliśmy ją podziwiać w ciągu dnia, oświetloną w nocy i o świcie. Specjalnie ustawione fotele w stronę okna z podnóżkami zachęcały do spędzenia całego dnia i wieczoru w hotelu, ale my oczywiście skorzystaliśmy ze spaceru po pięknym parku nad samym wodospadem. Późnym wieczorem odwiedziliśmy również kasyno. Na drugi dzień trzeba było już uciekać dalej. Niestety w środę z hotelu wyjechaliśmy w kondonach bo padał deszcz. Jechaliśmy jak zmokłe kury przez pół dnia. Następne pół było już pięknie. Cieszyliśmy się jak Głupi i Głupszy z faktu, że zbliżamy się z powrotem do Stanów (Stany czyli czytaj: oznakowane zjazdy na stacje benzynowe, tanie jedzenie i picieeee…i tak dalej). Drodzy Koledzy z Kanady! Strasznie u Was drogo. Tak a’propos przejeżdżaliśmy niedaleko Londynu. Gdyby nie to, że deszcz ustępował i że czas nas gonił pewnie wstąpilibyśmy do Was na piwko.
Stacja Druga to hotel gdzieś nad jeziorem Erie juz po stronie amerykańskiej. Uwaga uwaga: celnicy amerykańscy nas nie przeszukiwali…hurra…Czekało nas późne spanie i wczesne wstawanie żeby zdążyć na festiwal rozpoczynąjacy się w piątek. Czwartek to głównie jazda wzdłuż jezior Erie i Huron. Wypada trochę powiedzieć na temat tych jezior. Otóż są piękne niczym morze. Fale, piaszczyste wybrzeże, blękitna woda i lasy biegnące wzdłuż. Również mnóstwo ośrodków wypoczynkowych. Stacja trzecia to około 100 mil do Milwaukee. Znowu późne spanie i wczesne wstawanie. Dzień czwarty to już piątek czyli festiwalu dzień pierwszy, a tu jeszcze 200 mil do Chicago. Po drodze, w Milwaukee trzeba było odwiedzić Dom Harleya. Parę koszulek, rzut okiem na modele z serii 105-rocznicówek i dalej w drogę. Szybki check-in do hotelu, szybki prysznic i szybko na koncert. Szybko, szybko…Ufff. Jesteśmy zmęczeni, ale dajemy radę. Odpoczniemy na festiwalu……..akurat….gdy dotarliśmy do głównego wejścia byłam w szoku. Niezliczona masa przepychających się, rozwrzeszczonych ludzi. Pierwsze wrażenie: “co ja tu robię?”. Ale drugiego dnia czułam się już jak u siebie w domu. Sama sie przepychałam, wrzeszczałam i bawiłam jak każdy kto znalazł się na Lollapaloozie.

Pochwała należy się organizatorom, przy takiej masie ludzi wszystko miało ręce i nogi. Cały Grant Park został ogrodzony i obwarowany ochroniarzami, aby na festiwal nie dostały się osoby bez biletu. Scen bylo 8. Ogólnie dla każdego coś miłego. Newet dzieci miały swoje miejsce. Była również sekcja pod nazwą “Hamakowe Niebo” gdzie w cieniu drzew można było odpocząć na hamaku. Nie da się ukryć, że upał był niesamowity i z ludzi lał sie pot, ale zimne piwo studziło ciała, a dusze delektowały się muzyką..
W środku parku znajduje się przyciągąjacą turystów z całego świata fontanna Buckingham. Park nad samym jeziorem jest wspaniałym miejscem wypoczynku dla mieszkanców i przyjezdnych-pod warunkiem, że nie ma tam festiwalu. Oprócz Grant Parku, tuż obok jest park Millenium gdzie znajdują się różne rzeźby i budowle zaliczane do dzieł sztuki.

Trzy dni festiwalu zleciały jak z bicza. W jednym miejscu zostaliśmy naładowani dawką dobrej muzyki, słońca, oparów trawy…hehe…(istny Amsterdam) oraz fluidami płynącymi od innych, dla których muzyka jest ważną częścią życia. Festiwal był dla nas świetną okazją do odkrycia nowych artystów….. już wiemy na jakie koncery w NY wybierzemy sie zimą.
W poniedziałek po wstaniu prysznic, pakowanko bagaży i do domu. Wyjechaliśmy w południe, do domu dojechaliśmy przed 6tą rano. Jak zsiadłam z motocykla wypowiedziałam jedno zdanie “ nie chcę żyć” i padłam na łóżko. Z kolei Sylwester czuł się jakby przejechał dopiero 5 mil…moja diagnoza : ze zmęczenia wysiadła mu opcja: “zmęczenie”….Musieliśmy dać taki wycisk bo goniła nas chmura. Dzień jazdy dlużej (jak wstępnie planowaliśmy wracać) i musielibyśmy Pennsylvanię przemierzać w lateksach.
Przez dwa miesiące na stronie nic się nie działo, więc teraz proszę bardzo macie wpis, jeden a porządny, nastepny będzie jeszcze dłuższy… .
Pod następującym linkiem Great Lakes 2008 znajdują się nasze fotki z wyprawy, a poniżej przedstawiam Wam link na oficjalną stronę Lollapaloozy gdzie na własne oczy możecie zobaczyć co działo się na festiwalu. Klikajcie i oglądajcie. Polecam!

Oficjalna Galeria Lollapalooza 2008

Pozdrowiska
Kicia